یک عاشقانه‌ی ظریف در حاشیه و جنگ و پیانو

اگر کسی پیدا شود و بپرسد که چرا باید این کتاب را بخواند، می‌گویم به خاطر آن قسمت داستان که سارا، بعد از ساعت‌ها توی صف ایستادن برای آب، از خستگی سطل را زمین می‌اندازد و همه‌ی آب‌ را می‌ریزد. درست است که حسابی گریه می‌کند، اما حضور یونس و حسی که سارا از این اتفاق تجربه می‌کند، به این‌ها می‌ارزد. عاشقانه‌ی ظریف کتاب توی همین صحنه‌ها خودش را نشان می‌دهد. وقتی یونس نه تنها به جای کوکو همسفر سارا و خانواده‌اش می‌شود، بلکه کم‌کم جای پیانو را هم در دل سارا می‌گیرد.
سارا نوجوان نوازنده‌ای است که با پدر و مادر و برادرش، سام، در خوزستان زندگی می‌کند و پیانویش «کوکو» را مثل یکی از اعضای خانواده‌اش دوست دارد، اما جنگ این حرف‌ها را نمی‌فهمد و سارا از‌‌ همان اوایل داستان و هنگام فرار از شهر باید بین بردن کوکو و نجات دادن جان یونس و بی‌بی یکی را انتخاب کند و انتخاب سارا البته کوکو است. این وسط غریبه‌هایی مثل یونس و بی‌بی چه اهمیتی دارند، وقتی کوکو همه‌ی زندگی و آرزوهای سارا به حساب می‌آید؟ اما فشار روحی آن لحظه، به‌خاطر نگاه‌ها و حرف‌های مادر و خمپاره‌هایی که دم‌به‌دم به فاصله‌ی نزدیک‌تری از آن‌ها به زمین می‌خورند، سارا را مردد می‌کند؛ آن‌قدر که آنچه می‌خواهد و آنچه دوست دارد را زیر آن باران آتش‌‌ رها کند تا نویسنده بعداً به او عشق تازه‌ای بدهد. حتی با اینکه سارا اول از یونس بدش می‌آید که یکهو سر راهشان سبز شده، و بعد هم از کارهای عجیبی که بلد است و همه‌ی بچه‌ها را دور خودش جمع می‌کند حرصش می‌گیرد، اما کم‌کم آن‌قدر راحت در دل سارا جا باز می‌کند که یک‌باره سارا به خودش می‌آید و می‌بیند به سلما، دختری که یونس از او حرف می‌زند، غبطه می‌خورد. راستی! سلمای شعرهای یونس‌‌ همان ساراست؟
هنوز فکر می‌کنم این کتاب را باید به‌خاطر همین عاشقانه‌ی ظریفش خواند، و بعد از آن به‌خاطر این همه نزدیک شدن به حس‌های درونی سارا، و جا انداختن کوکو در زندگی‌اش، و به تصویر کشیدن رابطه‌ی بدون اغراق و خوب سارا و خانواده‌اش، و البته به خاطر معمایی که در آخر کم و بیش حل نشده می‌ماند: یونس واقعاً چه کسی بود که یک‌باره از آسمان سر راه سارا سبز شد و یک روز صبح هم دیگر از خواب بیدار نشد؟

عاشقانه‌های یونس در شکم ماهی
نویسنده: جمشید خانیان
ویراستار: بابک آتشین‌جان
ناشر: کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان
168 صفحه
2000 تومان

· 23 فروردین، 1393

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *